Oeps. Daar valt een kind.

Joepie, ik word tante. Leuk, zo’n nieuwe kleine hummel in de familie. De eerste hummel ook nog. En natuurlijk wordt er van mij verlangd dat ik een keer oppas, als papa en mama wat tijd voor zichzelf willen. Geen probleem, denk ik vrolijk. Hoe moeilijk kan het zijn om op een kind te passen? Ik heb zelf geen kinderen maar ik heb vaker opgepast, en dat ging altijd goed. Hoewel, bijna altijd. Een paar jaar geleden paste ik op het 2-jarig dochtertje van vrienden. Ze wilde met alle geweld naar de kinderboerderij en ik ben de beroerdste niet. Na het bezichtigen van de aanwezige geiten, schapen en konijnen en een ruime boog om de haan (want die is eng), neem ik haar mee naar het nabijgelegen restaurantje om wat te drinken. Appelsap voor haar, espresso voor mij, want je moet tenslotte wel alert blijven met zo’n kind. Ik zet haar neer op de stoel. Ik draai me een seconde om om mijn jas uit te doen en BAM, daar ligt ze. Voorover op de vloer. Een stenen vloer. Op haar onschuldige voorhoofdje. Het is een seconde stil, dan barst de chaos los. Gekrijs, gejank, toestromende gasten en een oppasser in complete stress. Wat moet ik doen? Optillen, niet optillen, koud handdoekjeof ijs erop? Oh nee, een hersenschudding of een bloeding of een schedelbasisfractuur... Ik ben zo totaal onervaren met kinderen dat ik even overweeg hard weg te rennen. Maar ik pak haar vast, troost haar zo goed ik kan, terwijl ik de plek des aanstoots inspecteer. Zie ik daar een bult, of een deuk? Ze is nog zo klein dat ze niet kan zeggen of ze pijn heeft, of dat ze duizelig is, of misselijk. Moet ik 112 bellen? Na een paar minuten bedaart ze en dartelt ze uit zichzelf naar de speelhoek. Met blauwe plek midden op haar voorhoofd. Ik slaak een zucht van verlichting. 

Kind

Maar het loopt ook wel eens minder goed af. Een kind dat een hete pot thee over zichzelf heentrekt, tegen een schommel loopt, of stikt in een snoepje. Dat kan zomaar gebeuren en dat weet ik nu. Ook als je een seconde niet kijkt. En dan kun je nog zo’n goede oppasser, of vader of moeder of tante zijn. Hmm, misschien moet ik me er toch eens in verdiepen voordat mijn neefje of nichtje er is. Een cursusje kinderEHBO of zo. Want ik wil tenslotte goed voorbereid zijn op de komst van het familielid. Ik zie het nu al voor me. Ik zit aan het kraambed en mag hem of haar de eerste keer vasthouden. Een snoesje van een baby, ze/hij lijkt precies op mij. Alleen is hij/zijn omwikkeld met keukenpapier en drie lagen bubbeltjesplastic. Je weet immers maar nooit...

door Rianne Wijnhoven

Tips:
EHBO bij kinderen – Rode Kruis

Cursus EHBO bij Kinderen