Gestrand in de sneeuw. En nu?

Ik zit met een paar mensen in een warme kroeg. Buiten vriest het en het sneeuwt weer. Grote vlokken dwarrelen in een fiks tempo naar beneden.

Als vanzelf komen de stoere winterverhalen. “Ach,” zegt er een. “Ik ben eens een half jaar skileraar geweest in Oostenrijk. Daar was het pas koud.” De rest grinnikt.
“ Ja,” zegt onze ex-skileraar. “ Ik heb eens een nacht vastgezeten in mijn auto omdat ik ingesneeuwd was. Bij -20. Ik heb het overleefd dankzij een Mars en een slaapzak.”

8394534253 A5ffec425d

Hij vertelt vrolijk verder. Het was zo’n nacht die één grote sneeuwstorm leek. Geen hand voor ogen kon je zien, en het was niet verstandig om de weg op te gaan. Maar ja, hij moest iemand ophalen en het was maar een paar kilometer verderop. En rijden in de sneeuw had ‘ ie inmiddels wel door. Zo moeilijk was dat niet. De weg op dus. Na een paar kilometer kwam hij vast te staan op een zijweg. Er was geen verkeer, zijn mobiele telefoon deed het niet vanwege de storm. Daar stond onze held dus. Hij kon niet meer voor- of achteruit. Het enige wat hij kon doen was wachten. Tot zijn telefoon het weer deed en hij kon bellen voor hulp. Of tot de sneeuwbui over was en hij zichzelf uit kon graven. Met een geplastificeerde wegenkaart als schep.

Acht uur later zat hij er nog. De verwarming was kapot. Gelukkig was ie wel enigszins voorbereid. Er lag een mummie-slaapzak in de kofferbak en een petroleumsetje om sneeuw te smelten voor water, en wat warmte. Had ‘ie er ooit eens ingegooid voor het geval dat. En daar zat ‘ie dan in het donker, zonder zaklamp. Verkleumd tot het bot, alleen zijn neus stak nog boven de slaapzak uit. Hij had een beetje water gedronken en ergens een Mars gevonden tegen de ergste honger. Een schietgebedje had ‘ ie stiekem wel gedaan.
’s Ochtends klaarde het weer op. Al zijn vingers en tenen kon ‘ie nog bewegen. Er was een meter sneeuw gevallen, zo leek het. Gelukkig deed zijn telefoon het weer en kon hij bellen. Een half uur later kwamen ze hem bevrijden uit zijn benarde positie.

“ Ik weet niet of ik het overleefd had zonder die slaapzak en het petroleumsetje,” zegt hij, op een serieuzere toon. “ En het stomme is, je denkt er niet over na voor je vertrekt dat je wel eens zo lang vast kan komen te zitten.”
Iemand vraagt hem of hij in Nederland ook een dekentje, een pieper, een voorraad Snickers en een aansteker in zijn kofferbak heeft liggen. De rest lacht.

Ik huiver en kijk nog eens naar buiten. Het is opgehouden met sneeuwen. Toch maar even dat slaapzakje in de auto gooien morgen of een isolatiedeken. Je weet maar nooit. En een paar flesjes water en een mueslireep. En had mijn allesvoorzienende schoonvader niet zo’n noodtelefoon die het 15 jaar doet op een batterij?

door Rianne Wijnhoven

Vanaf begin maart te bestellen in de webshop van Realert onder meer:
• Isolatielakens
• Dekens
• Zaklampen
• Spanningloze alarmbel en alarmtelefoon

Filmtip: Touching the Void